Wat is chiptuning?

Elke moderne auto heeft een motorcomputer, ook wel ECU genoemd. Die bepaalt honderden keren per seconde hoeveel brandstof er wordt ingespoten, wanneer er ontstoken wordt, en bij een turbomotor hoeveel laaddruk er wordt opgebouwd.

Die instellingen staan in een bestand. Bij chiptuning wordt dat bestand uitgelezen, aangepast en teruggeschreven. Vaak kan dat via de diagnosestekker onder het dashboard; bij nieuwere auto's moet de computer soms opengemaakt worden.

Een fabrikant stelt een motor niet af op het maximale. Hij houdt marge aan voor slechte brandstof, extreme temperaturen, achterstallig onderhoud en verschillen tussen landen. Daarnaast worden dezelfde motoren vaak in meerdere vermogensvarianten verkocht, puur op software.

Die marge is waar chiptuning gebruik van maakt. Niet door de motor over zijn grens te duwen, maar door de afstelling scherper te zetten binnen wat de hardware aankan.

In de praktijk merk je vooral meer trekkracht bij lage toeren. De auto voelt levendiger en je hoeft minder vaak terug te schakelen. Het verschil zit meer in het koppel dan in het topvermogen.

Hoeveel het precies oplevert verschilt sterk. Een turbodiesel heeft doorgaans meer ruimte dan een atmosferische benzinemotor. Ook de softwareversie, de staat van de motor en de gebruikte brandstof spelen mee. Wie een vast percentage belooft zonder je auto te kennen, gokt.

Chiptuning maakt geen goede auto van een slechte. Zit er achterstallig onderhoud in, lekt de turbo, of staan er foutcodes in het geheugen, dan wordt dat door meer vermogen alleen maar erger.

Ook bij een versleten koppeling of een automaat die al schakelproblemen heeft, is meer koppel niet wat je wilt. Een fatsoenlijke tuner kijkt daar eerst naar en zegt het als iets beter niet kan.

Meld de aanpassing bij je verzekeraar. Doe je dat niet, dan kan dekking bij schade komen te vervallen. Rijd je in een lease- of financieringsauto, dan heb je toestemming van de eigenaar nodig.